Data:2017-08-31
Wyświetleń:568

Sierpień '80
Sebastian Słowiński

Po 37 latach nachylanie się nad „opozycją” i próba jej ponownego czytania powinny spotykać się z cynicznym uśmiechem politowania. Od dyskursu Solidarnościowego co radykalniejsze inicjatywy dzisiejszej opozycji stronią lub merytorycznie go krytykują, wyrażając dezaprobatę dla prób jego ratowania. Możemy zatem z ulgą rzec, że widmo krąży, ale już umiera.

Natomiast, bynajmniej nie z sentymentu do którego mi daleko, wspierając się na Postulatach Sierpniowych pragnę zaproponować pewne ćwiczenie bliżej nieokreślonego statusu.

Gdy Międzynarodowy Komitet Strajkowy ogłosił 21 postulatów, narodził się pewien — bardzo skądinąd polski — pogląd, który w skrócie można sklasyfikować jako antykomunistyczny. Stawiając warunki władzy teoretycznie sprawowanej w imię proletariatu, niechęć do „komunizmu” stała się opozycyjnym aksjomatem. Antynomia ta (robotnicy — władza) zawsze odsyła nas do racji ludu, po którego stronie opowiada się każdy rozsądny człowiek, albowiem nie ma nic gorszego niż władza. Władza jako usystematyzowany i instytucjonalny aparat przemocy legitymizuje się, że tak się wyrażę, katalizowaniem ideologii. Reprezentując daną ideologię usztywnia i domyka w sposób totalny istniejące wobec niej alternatywy zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne.

Dążę do tego, że Postulaty Sierpniowe, mimo swojego zdecydowanego stanowiska, uwzględniają to, co jest komunistyczne (lub komunizujące) par excellence. Godne płace, gwarancja niezależności związków zawodowych etc. Dlatego zaskakujący jest antykomunizm Solidarności, gdyż zasadniczo partii zarzucono niekomunistyczną postawę oraz wypaczenie założeń ideowych PRL-u.

Bohaterowie lat osiemdziesiątych, wykorzystując niechęć do komunizmu, skanalizowali ten gniew, zawód i nadzieje w kolejnej władzy — III RP. Tak oto, drogą populizmu społem z wyrachowaną ekonomią polityczną, ukonstytuowano system wmawiający ludziom, że nastał koniec polityczności. Wolność od „komunizmu”, opresyjnych rządów oraz niesprawiedliwości. Rykoszetem jednak sytuacja do nas powraca.

Nie chodzi mi tu wcale o relacje władzy (jakiegokolwiek systemu) z ludźmi. Idzie mi raczej o to, że ideologie przynależą do niej, a polityczność zawsze przynależy do ludu. Narracje te, w zależności od okoliczności społeczno-ekonomicznych, pod presją aparatu ideologii zmieniają siebie, barwy, sztandary etc. To wszystko jest, rzecz jasna, skorelowane. To jednak, co jest kluczem do zrozumienia nieideologicznej politycznośc,i to między innymi wydarzenia sierpniowe.

Na czym polega zapowiadane przeze mnie ćwiczenie? Na tym, aby zestawić ścierające się ze sobą polarne pojęcia ludzie-władza lub ludzie-ideologia. To znaczy, że nieważne jak bardzo Państwo manipuluje historią (pisząc oficjalną historiografię, instytucjonalną narrację) i pojęciami w imię idei, to zawsze, gdy władza zagraża szeroko pojętemu bezpieczeństwu, ekspresyjne odruchy ludu są komunizujące.

Postulaty Sierpniowe:

1. Akceptacja niezależnych od partii i pracodawców wolnych związków zawodowych wynikających z ratyfikowanych przez PRL Konwencji nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy, dotyczących wolności związków zawodowych.

2. Zagwarantowanie prawa do strajku oraz bezpieczeństwa strajkującym i osobom wspomagającym.

3. Przestrzegać zagwarantowanej w Konstytucji PRL wolności słowa, druku, publikacji, a tym samym nie represjonować niezależnych wydawnictw oraz udostępnić środki masowego przekazu dla przedstawicieli wszystkich wyznań.

4. Przywrócić do poprzednich praw:

a) ludzi zwolnionych z pracy po strajkach w 1970 i 1976 r. studentów wydalonych z uczelni za przekonania,

b) zwolnić wszystkich więźniów politycznych (w tym Edmunda Zadrożyńskiego, Jana Kozłowskiego, Marka Kozłowskiego),

c) znieść represje za przekonania.

5. Podać w środkach masowego przekazu informację o utworzeniu Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego oraz publikować jego żądania.

6. Podać realne działania mające na celu wyprowadzenie kraju z sytuacji kryzysowej poprzez:

a) podanie do publicznej wiadomości pełnej informacji o sytuacji społeczno-gospodarczej,

b) umożliwienie wszystkim środowiskom i warstwom społecznym uczestniczenie w dyskusji nad programem reform.

7. Wypłacić wszystkim pracownikom biorącym udział w strajku wynagrodzenie za okres strajku, jak za urlop wypoczynkowy, z funduszu CRZZ.

8. Podnieść zasadnicze uposażenie każdego pracownika o 2000 zł na miesiąc, jako rekompensatę dotychczasowego wzrostu cen.

9. Zagwarantować automatyczny wzrost płac równolegle do wzrostu cen i spadku wartości pieniądza.

10. Realizować pełne zaopatrzenie rynku wewnętrznego w artykuły żywnościowe, a eksportować tylko nadwyżki.

11. Znieść ceny komercyjne oraz sprzedaż za dewizy w tzw. eksporcie wewnętrznym. 

12. Wprowadzić zasady doboru kadry kierowniczej na zasadach kwalifikacji, a nie przynależności partyjnej oraz znieść przywileje MO, SB i aparatu partyjnego poprzez: zrównanie zasiłków rodzinnych zlikwidowanie specjalnych sprzedaży, itp.

13. Wprowadzić na mięso i jego przetwory kartki - bony żywnościowe (do czasu opanowania sytuacji na rynku).

14. Obniżyć wiek emerytalny dla kobiet do 55 lat, a dla mężczyzn do lat 60 lub przepracowanie w PRL 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn bez względu na wiek.

15. Zrównać renty i emerytury starego portfela do poziomu aktualnie wypłacanych.

16. Poprawić warunki pracy służby zdrowia, co zapewni pełną opiekę medyczną osobom pracującym.

17. Zapewnić odpowiednią ilość miejsc w żłobkach i przedszkolach dla dzieci kobiet pracujących.

18. Wprowadzić urlop macierzyński płatny przez okres trzech lat na wychowanie dziecka.

19. Skrócić czas oczekiwania na mieszkania.

20. Podnieść diety z 40 zł na 100 złotych i dodatek za rozłąkę.

21. Wprowadzić wszystkie soboty wolne od pracy. Pracownikom w ruchu ciągłym i systemie czterobrygadowym brak wolnych sobót zrekompensować zwiększonym wymiarem urlopu wypoczynkowego lub innymi płatnymi dniami wolnymi od pracy.

Redagowała:

Natalia Rojek

Losowe Artykuły

polityczno-filozoficzne

felietony

polityczno-filozoficzne

felietony